Sır'aBende.

Hayatımız da zilyontane senaryo var.

Ama herkesin bakış açısı farklı olduğu için yaşanmış sadece geçmiş günler veya yaşanacak gelecek günler diye bakılması normal.

Masal gibi bakılsa,2.kişiymiş gibi bakılsa senaryo olduğu anlaşılır belki.Eninde sonunda biz yazmadık ki…

Kendi senaryomu ben yazacak olsaydım,aynı  oyunda yer alsam bile farklı bir sonuç çıkartırdım.Farklı bir sonuca ulaşmak için aynı yoldan geçmek gerekiyorsa neden geçilmesin?

Ve ben baktığımda bazen etrafıma,aynı çember içinde dolaşan insanlar görüyorum.Onları tutup çekmek istiyorum bazen,daha güleryüzlü olsunlar,çemberden kareye,üçgene atlasınlar istiyorum.Yapabiliyor muyum? hiç bir fikrim yok!

Her neyse.

Yine aklımda ki çoğu şeyi yazmadım ama bu yazmayacagım anlamına gelmiyor:)

Hayat güzel,gülümseyin,siyah giyinmeyi seviyor olabilirsiniz,ama içiniz renkli olsun! Belki o zaman senaryolarda ki kötü karakteri atabilirsiniz.

Ve ben aşırı derecede olumlu olmama ragmen,aynı senaryoyu olmaması gerektiği halde gördüğüm zaman,ona yardım etmiyorum artık.Yardım karşında ki kişinin iyiliğini düşündüğün içindir,o kendisini düşünmüyorsa ve uyarılmışsa 2. bir şansı haketmez

Ve siz ne kadar düzgünseniz,ne kadar iyi bir oyuncuysanız etrafınız o kadar iyi olur.

Karadut tadında! 

Ne güzeldir konuşmak,bişeyler anlatmak.Kelimelerle kaybolmak,anlaşılmak,paylaşılmaz.Dudak hareketlerini izlemek sonsuz anlamlar yüklemek.

Ben konuşmayı çok seviyorum.Ama bazen konuşmayı istediğim insanlardan çok sıkılıyorum.Onlarla konuştuğum zaman gerçekten beni anladıklarını hissederim,aykırı bişey söyleseler bile onlardan öğreneceklerim olduğunu.

Hayatta en sevmediğim şey iletişimsizlik,ve konuşacak çok şey varken aslında bunu tartışma halıne getırıcem korkusuyla bundan kaçış.

Sevmiyorum bunları,beni anlamayan,yetemeyen insanlarla konuşmayı da sevmiyorum.

Kendimi üstün gördüğümden değil,farklı kulvarlarda olduğumuzdan.

Bazen konuşmak istediklerimle de konuşmak istemiyorum ben hiç.Onların isteksizliği iletişim kurma tembellikleri beni yazmaya,daha çok okumaya bişeyler izlemeye itiyor.

Belki biraz da müzik.

Ben mesela kendi kendime konuşuyorum şu an? Bİ SORUN MU VAR?!!111

Yazacağım o kadar çok şey var ki..

Bunları başkaları okusun diye yazmıyorum,içimi döküyorum.Çünkü kendimi başkasıyla konuşurken ifade ettiğimden on kat daha iyi yazarak ifade edebiliyorum.

Sadece düşünmekle kalmayıp bunu yazmak,kelimelerin dökülmesi,beynin boşalması kadar güzel birşey yok bence.

Yazacaklarımın zamanı var,elbette çoğunu yazdım ama taslaklarım bana özeldir:)

Belki bir gün yayınlarım,belki de çocukken olduğu gibi yazdığım şeyleri okuduktan sonra atarım.

O anları hatırlamak istemem,çünkü hep ya çok üzgünmüşümdür,ya çok mutlu..Ortası yok.Ve eğer birşeyin abartısı varsa orda gerçeklik çok azdır.

Tartışmayı abartırsanız bu karşınızdakini hayatınızdan kovmak istediğinizdendir mesela.

Ağlamayı abartırsanız bu ilgi beklediğiniz anlamına gelir.

Gülmeyi abartırsanız çok yalnız olduğunuz düşünülür.

Ve yazmayı abartırsanız,ve yazılarınız okunmuyorsa okunmasını istemiyorsanız bu acı çektiğiniz anlamına gelir.

Mübalağa etmek güzel birşey değil,çok güzel yerine yeterince güzel demek yeterli mesela.

Daha çok şey yazacağım sadece kelimelerimin toparlanmaya ihtiyaçları var,jetlag olmuş durumdalar ve biraz daha zaman ihtiyaçları var.

Zaman diye birşey yok bu arada biz zamanı yaratırız.Oluştururuz,kaybeder, kazanırız.